Shprehja “jam marrëzisht i dashuruar” nuk është thjesht një mënyrë të foluri. Sipas studiuesve, të biesh në dashuri shkakton ndryshime të vërteta në tru, duke aktivizuar zona që lidhen me kënaqësinë, motivimin dhe shpërblimin.

Kur një person bie në dashuri, truri çliron sasi më të mëdha të dopaminës, një neurotransmetues që lidhet me ndjenjën e kënaqësisë dhe motivimit. Pikërisht për këtë arsye, prania ose edhe mendimi për personin e dashur mund të krijojë ndjesi euforie dhe lumturie.

Një rol të rëndësishëm luajnë edhe oksitocina dhe vazopresina, hormone që forcojnë besimin, afërsinë emocionale dhe krijimin e lidhjeve afatgjata mes partnerëve. Oksitocina njihet shpesh edhe si “hormoni i përqafimit”, pasi niveli i saj rritet gjatë kontaktit fizik dhe momenteve të afërsisë.

Në të njëjtën kohë, studiuesit kanë vënë re se aktiviteti në disa zona të trurit që lidhen me gjykimin kritik dhe analizën mund të ulet përkohësisht. Kjo mund të shpjegojë pse njerëzit e dashuruar priren të idealizojnë partnerin ose të mos i kushtojnë shumë vëmendje të metave të tij.

Interesant është fakti se fazat e para të dashurisë mund të ndikojnë edhe në nivelin e serotoninës, një substancë kimike që lidhet me humorin. Kjo është një nga arsyet pse shumë njerëz mendojnë vazhdimisht për personin që pëlqejnë.

Megjithatë, me kalimin e kohës, pasioni intensiv zakonisht zëvendësohet nga një lidhje më e qëndrueshme, ku rolin kryesor e marrin besimi, afërsia emocionale dhe ndjenja e sigurisë.

Pra, edhe pse dashuria lind nga emocionet, ajo shoqërohet nga procese biologjike dhe kimike shumë reale që ndikojnë drejtpërdrejt në mënyrën se si mendojmë, ndihemi dhe sillemi.