Ky është Griffin.
Jeton në Florida, Shtetet e Bashkuara dhe është 7 vjeç. Nëna e tij është e sëmurë.
Shkon në spital dhe nuk kthehet më. Babai thotë se ajo fluturoi në parajsë.
Griffin ka mbetur vetëm me babanë dhe vëllanë e tij.
Kanë pak rrobë në shtëpi, nuk mjafton për t’ia dalë mbanë. Ata përfundojnë në rrugë, duke lëvizur nga një strehë për të pastrehët në tjetrën. Shtrati është i fortë si guri, i ftohtë, pa batanije e çarçafë.

Griffin qan, zgjohet nga dhimbja, por nuk humbet asnjë ditë shkollë. Nuk u thotë asgjë mësuesve dhe shokëve të klasës, çdo gjë e mban brenda.
Shkolla është streha e tij.
Kur hyn në klasë nuk është i pastrehë, por një djalë me të njëjtat mundësi si gjithë të tjerët. Dhe me një dëshirë të madhe për të bërë.

Griffin ka një qëllim specifik. Gjen një punë të mirë dhe nxjerr familjen e tij nga varfëria. Ai nuk dëshiron më ta shohë babanë e tij duke i kërkuar falje me lot.
Studion ditë e natë.
Disa mësues thonë se ai nuk është mjaft i zgjuar, ai nuk mund ta bëjë këtë.
Griffin po angazhohet edhe më shumë.
Disa shokë zbulojnë të vërtetën. Lypës. I pafat. Griffin i mban sytë nga librat.

Ai mbaron shkollën e mesme. Ai është në krye të klasës. Merr diplomën dhe shikon shokët e klasës në sy.
I jep vetes një objektiv, ndjek ëndrrat , angazhohet dhe nuk lejon askënd ti tregojë se kush është. Ai dëshiron të studiojë Inxhinieri. Falë notave ai merr një bursë studimi në universitet dhe për të paguar strehimin. Ai ia tregon me krenari babait të tij. Ata qajnë së bashku lot gëzimi. Më në fund, pas 10 vitesh jetesë në rrugë, ata kanë një çati mbi kokë. Sot Griffin është 27 vjeç. U diplomua me nderime. Ai është një inxhinier. Ai mban një kapele me foton e nënës dhe një shkrim.
“Mos u dorëzo kurrë.”