Ky është Marco. Ai jeton në Lille, Francë. Prindërit shpesh debatojnë. Nëna e tij është një grua iniciative, dinamike. Babai vëzhgon dhe kritikon. Ai përdor fjalë të ashpra, prerëse. Markoja dridhet. Vrapon në dhomë, mbulon veshët. Ai dëshiron të zhduket. Ai është 18 vjeç. Ai merr provimet përfundimtare. Ai dëshiron të vazhdojë studimet në Paris. Babai e shikon shtrembër, nëna i jep paratë. Shko i vogli im. Marko merr krahë, fluturon. Ai lë pas vite dhimbje. Ai studioi shumë, u diplomua për Ekonomi dhe u transferua në Torino për punë. Ai vjen në shtëpi herë pas here. Është paqësore.
Ai është 23 vjeç. Bie zilja e telefonit. Është xhaxhai. Marko dëgjon, ndërsa bota shembet rreth tij. Ai hipi në aeroplanin e parë për në Lille. Hyni në atë shtëpi ku asgjë nuk është si më parë. Babai vrau nënën e tij, më pas i mori jetën vetes. Marko ndjen gjakun mbi të. Ai jeton me lot, në ankth. Faji e ha. Përpiqet të ecë përpara vetëm, bie, nuk ngrihet dot.
Ai mendon për nënën e tij, ai dëshiron të shkojë tek ajo, në krahët e saj. Mundohet ta arrijë atë. Ai nuk mundet.

Ai ecën përpara në heshtje, me kokën ulur. Një ditë e gjen veten përballë një billbordi kundër feminicidit. Ai shpërthen në lot. Lotët e dhimbjes, çliruese. Marko e kupton që duhet të flasë, t’i tregojë dikujt. Ai hapet me disa miq të besuar, pastaj shkon te një psikolog. Gërmon brenda vetes, mëson të jetojë me dhimbjen, përpiqet të paktën të falë veten. Ai rindërton jetën e tij pjesë-pjesë. Ai ka një djalë. Kur e merr në krahë, ndjen se ka forcën që i duhet për të vazhduar.

Sot Marco është 60 vjeç. Ai do të donte të ishte një strehë e sigurt për të familjen e tij. Por ai ende ka frikë të quhet baba. Ka një vrimë në zemrën e tij.
Brenda jehojnë pa pushim këngët që i pëlqenin të ëmës. Pas vitesh heshtje, ai vendosi të hapet me botën, të tregojë historinë e tij, të kërkojë jetimë të tjerë të feminicidit.
Lufton që të mos harrohen, por të kenë ndihmë dhe mbështetje psikologjike. Ai punon shumë çdo ditë për të qenë një baba i mirë.