Ky është Tombi.
Ai jeton në Izmir, Turqi dhe duke u endur nëpër rrethin Bayrakli, ai kalon një shkollë fillore. Ai ngul hundën në një dritare të hapur dhe me një kërcim është brenda.
Macja lëviz nëpër korridore, futet fshehurazi në klasa, struket poshtë tavolinave, midis këmbëve të fëmijëve.
Të vegjlit qeshin, e përkëdhelin dhe Tombi e lë veten të përqafohet.
Ai është aq i mirë sa nuk e lë kurrë klasën e tretë. Fëmijët e emërojnë si nuskë të grupit dhe, në marrëveshje me mësuesin, e bëjnë vaksinimin dhe mikroçipën dhe e mbajnë aty me vete.

Gjatë mësimeve Tombi shtrihet në tavolina dhe gërvish. Mësuesja thotë se meqë ka qenë aty, fëmijët janë më të vëmendshëm dhe të relaksuar.
Tombi kalon muaj të qetë, pastaj një ditë mësuesi u thotë nxënësve të tij se për fat të keq disa prindër janë ankuar dhe Tombi nuk mund të qëndrojë më. Ata do të duhet ta japin atë për birësim. Fëmijët protestojnë, disa qajnë. Tombi e gjen veten në shtëpinë e një të huaji. Por sapo e gjen derën hapur, ia mbath. Vrapon në rrugë, endet nëpër rrugë, derisa me një kërcim kthehet brenda në shkollë.

Ngrihen britma gëzimi. Fëmijët flasin me njëri-tjetrin, arrijnë marrëveshje me shokët e klasave të tjera dhe të gjithë së bashku organizojnë një protestë.
Tombi duhet të qëndrojë në shkollë me ne! Kërkesa e tyre bën xhiron e mediave sociale dhe gazetave. VIP-at, shoqatat për të drejtat e kafshëve, macedashësit, të gjithë i mbështesin. Në fund ndërhyn vetë ministri i Arsimit. Tombi do të qëndrojë në shkollë. Fëmijët festojnë fitoren, ndërsa Tombi gjëmon i shtrirë në një stol. Sot ai është ende atje me fëmijët e tij dhe askush nuk ankohet më. Nga ana tjetër, ka miqësi të rëndësishme.