Ky është Mario. Ai jeton në Terlizzi, Pulia. Ai është një fëmijë gazmor, plot jetë. Megjithatë ndonjëherë ai ndjen një zbrazëti, sikur t’i mungonte një gjymtyrë. Një ditë ai shkon me prindërit e tij në festën e rrushit në qytetin e afërt.

Mami dhe babi ndalojnë për të folur me një çift. Mario vëzhgon djalin e tij. Ai qesh, ai fëmijë është njësoj si ai..
Ai është 13 vjeç.
Ai merr autobusin për të shkuar në shkollë dhe disa ndalesa më vonë hipi një djalë. Mario ka ndjenjën se e ka parë më parë. Ai nis një bisedë, zbulon se është në të njëjtën moshë me të dhe shkon në të njëjtën shkollë me të.

Carlo ka të njëjtën buzëqeshje me të tijën, madje edhe flokët e tij janë identikë. Ata flasin shumë, bëjnë miq, kuptohen me një vështrim. Mario është i lumtur, ndihet sikur ka gjetur një vëlla. Aji vendos ta ftojë në shtëpinë e tij për ta prezantuar me prindërit e tij. Ata ulen të gjithë së bashku në tryezë. Babai i shikon me gojë hapur. Mario qesh. Ne jemi të njëjtë, apo jo? Burri bëhet i zymtë dhe nuk thotë asnjë fjalë për një kohë të gjatë.

Në një moment të caktuar ai merr frymë thellë. Djema duhet t’ju them diçka, ju jeni vëllezër binjakë, të ndarë në lindje. Ju të dy jeni birësuar. Rezulton se prindërit e Marios e kishin zbuluar identitetin e Karlos në ditën e festës së rrushit. Ata kërkonin momentin e duhur për t’i thënë. Mario mbetet me kafshatën në ajër. Ai shikon mikun e tij më të mirë, vëllain e tij. Ndjenja e zbrazëtisë që e kishte torturuar gjithmonë zhduket. Ata përqafohen, qajnë, qeshin, qajnë përsëri. Mario është i lumtur si kurrë më parë. Por ai duhet të dijë më shumë.

Ai fillon të bëjë kërkime, dëshiron të dijë se cila ishte gruaja që i solli në botë, ta shikojë në sy, ta pyesë pse. E gjen jetimoren në Bari ku i kishin lënë, duket se gruaja ishte një fisnike e detyruar nga zakonet e kohës ta bënte atë gjest, por të gjitha dokumentet i shkatërruan zjarri. Carlo thotë ta harrosh, ai është mirë kështu. Mario nuk dorëzohet. Sot është 60 vjeç, i martuar, ka fëmijë dhe nipër e mbesa. Ajo ende shpreson të përqafojë sërish nënën e tij biologjike. Në çdo rast ai ndihet me fat. Vëllai i tij, miku i tij më i mirë, i njohur dhe i gjetur rastësisht apo fatit, është gjithmonë pranë tij.