Kjo është Iris dhe jeton në Milano.
Ajo i kalon pasditet e saj duke parë garat e Formula 1 me të atin.
Ai i tregon asaj për idhullin e tij Gilles Villeneuve, ajo emocionohet duke dëshmuar drejtpërdrejt bëmat e Michael Schumacher.
Ajo i vështron makinat për orë të tëra duke pyetur veten se si funksionojnë ato dhe e kupton se çfarë dëshiron të bëjë.

Gjatë orientimit në shkollë ajo thotë se do të marrë pjesë në takimin për kursin e estetistes, por përkundrazi i mungon ai i mekanikës. Ajo është e vetmja vajzë, por nuk e ul kokën, edhe kur i thonë se nuk është për të,Iris ndërpret studimet e saj në shkencat njerëzore dhe regjistrohet në një shkollë të trajnimit mekanik.

Ndërkohë që shokët e klasës i japin pamjet e shtrembëra, ajo studion me përkushtim dhe pas diplomimit specializohet në Mekatronikë.
Asnjë punishte nuk e dëshiron atë për stazh. Kur më në fund gjen një të tillë, duhet të insistojë për ditë para se ta lejojnë të ndryshojë vajin. Në intervistat e mëvonshme për punë ata i ofrojnë vetëm pozicionet e saj në pritje, por Iris beson në vetvete dhe falë këmbënguljes së saj ajo arrin të gjejë një vend në disa koncensionare.

Eksploron ndarjet dhe transmisionet e motorit, mëson sekretet e kokave të cilindrave dhe injektorëve, bëhet një mekanike eksperte.
Por asaj i duhet të ecë qindra metra në ditë për të gjetur një banjë për femra, duhet të blejë vetë këpucët e saj të sigurisë, kominoshet e saj të punës janë model meshkujsh dhe dollapin e rrobave e ka si dhomë zhveshjeje.

Kur ajo ndihet e dekurajuar dhe ndjen dëshirën për t’u dorëzuar, ajo i thotë vetes se jeta është shumë e shkurtër për ta kaluar atë duke bërë diçka që ju nuk e doni. Sot Iris është 25 vjeç, punon si mekanike në një kompani ndërkombëtare automobilistike. Ajo ka tuta, këpucë, dhoma zhveshjeje dhe së fundmi edhe një banjë të dedikuar. Në të ardhmen ajo do të donte të hapte punëtorinë e saj, ku edhe gratë të ndjehen si në shtëpinë e tyre.