Kur gratë nuk duan të përfshihen në kontakte fizike dhe/ose aktivitet seksual, burrat e tyre zakonisht në mënyrë implicite ose eksplicite vënë në dyshim angazhimin dhe përpjekjet e tyre drejt martesës.
Shumë nga këto gra urrejnë kritikat dhe shpejt përgjigjen se ato janë në fakt gra të mira, sepse bëjnë gjëra të tilla si:

Përgatitja e darkës për fëmijët (nganjëherë kjo përfshin burrin, ndonjëherë jo, por ka tendencë të bazohet në atë që fëmijët pëlqejnë të hanë; ndonjëherë nga të rriturit në fakt pritet që të kërkojnë ushqim për veten e tyre ndërsa ajo bën ushqim për fëmijët)
Menaxhimi i orarit të fëmijëve dhe regjistrimi i tyre në kampin veror
Dërgimi i një dhurate për të afërmit e burrit për ditëlindjet e tyre, diçka që ai kurrë nuk e bëri para martesës dhe nuk do ta bënte pas martesës
Planifikimi i pushimeve dhe marrja e dhuratave për fëmijët (dhe ndonjëherë për burrin; zakonisht ai nuk dëshiron asgjë aq sa intimiteti që nuk ofrohet)

Por mshkujt martohen për të bërë seks gjatë gjithë kohës dhe kështu e tregojnë dashurinë.

Kur njerëzit janë të lidhur emocionalisht me një mënyrë për të parë botën që i ndihmon ata të ruajnë fytyrën, mund të jetë jashtëzakonisht e fuqishme të kthesh skenarin dhe të sfidosh botëkuptimet e tyre; kjo është baza e terapisë konjitive.

Në këtë rast, botëkuptimi që po sfidoj është se të jesh nënë e mirë do të thotë të jesh një grua e mirë.

Eksperimenti i mendimit pas divorcit tregon përfundimisht se nuk është kështu, pasi gratë do të bënin ende 99% të detyrave të tyre aktuale prindërore (edhe pse vetëm në kohën e tyre me fëmijët, gjysmën e pushimeve, etj.) nëse do të divorcoheshin, e cila definitivisht është një situatë ku ato nuk janë fare një grua e mirë por një nënë e mirë.