Ajo është Shurentsetseg.
Ajo jeton në Mongoli, rritet në një familje nomade, mëson të kalërojë në moshën 5 vjeçare.
Ajo bie në kontakt me komunitete të ndryshme të ngjashme me të sajat dhe shpejt e kupton se të sëmurët shpesh braktisen në gjendjen e tyre.
Në vendin e tyre ka pak spitale, edhe më pak shtretër në dispozicion.
Asnjë mjek nuk shqetësohet të udhëtojë nëpër stepa për t’u kujdesur për popullatat nomade.

Shurentsetseg dëshiron të bëjë diçka për të ndihmuar njerëzit e saj. Ajo rritet, martohet, ka tre fëmijë, ndërkohë studion dhe bëhet punonjëse e shëndetësisë. Ajo zgjohet herët çdo mëngjes, përgatit mëngjesin për familjen, më pas hipën në kalin e saj dhe ndjek gjurmët e Dukha-s, një komunitet gjysmë nomad i barinjve të drerave.

Ajo udhëton kilometra për t’i gjetur dhe për të trajtuar të sëmurët. Fjala për angazhimin e saj përhapet dhe Shurentsetseg merr gjithnjë e më shumë kërkesa për ndihmë. Është e përkushtuar t’u përgjigjet të gjithëve, duke arritur tek njerëzit edhe në veriun e largët, në tokat më të largëta dhe të pabanuara.

Ajo ndihmon gratë shtatzëna, peshon fëmijët, i bën vaksinat të vegjëlve. Shurentsetseg udhëton nëpër rrugë me baltë dhe të rrëshqitshme, kur lëviz natën ajo ka frikë të takohet me ujqër dhe arinj, të mos humbasë, por ka një frikë më të madhe që e shtyn të mos ndalet.
Ajo nuk dëshiron të braktisë pacientët e saj. Përpara çdo udhëtimi ajo u lutet shpirtrave të maleve dhe lumenjve për ta udhëhequr tek ata që kanë nevojë për të. Kur arrin qëllimin e saj dhe sheh lehtësimin në fytyrat e njerëzve, ndjen se puna e saj është më e mira në botë.