Kjo është Angele.
Ajo jeton në Francë, është e martuar, ka një vajzë dhe dy nipër e mbesa të bukur.
Është viti 2009.
Angèle është 57 vjeç.
Ajo ka një dhimbje koke të tmerrshme, nuk ikën. Mjekët nuk dinë se në cilën rrugë të drejtohen. Angèle këmbëngul, befas i rrotullohet koka, ajo nuk mund të flasë, as të marrë frymë.
Gjithçka errësohet.
Ajo bie në tokë. Dikush e ngre lart, pastaj i fusin një tub në fyt.
Thonë se është në koma.
Angèle dëshiron të bërtasë se nuk është e vërtetë, por trupi i saj nuk përgjigjet.

Ajo nuk lëviz po sheh dhe dëgjon. E qara e burrit të saj ia dredh mishin.
Kalojnë minuta, ditë, Angele nuk e di. Ajo nuk mund të bëjë asgjë, vetëm dëgjon.
Ajo e kupton që ajo është e intubuar dhe e lidhur me një aparat.
Një zë thotë se nuk do të zgjohet më kurrë. Ai sugjeron familjen të rezervojnë një vend në varreza. Ajo dëgjon të qarat e vajzës së saj. Mundohet të bërtasi.
Jo, të lutem, jam gjallë! Askush nuk dëgjon, askush nuk kupton. Angela është e dëshpëruar. Ajo rrezikon të çmendet,ndërkohë mjekët vazhdojnë rrugën.

Ata thonë se duhet të shkëputet aparati.
Burri kundërshton, por ata këmbëngulin, janë të sigurt. Është torturë. Anxhela është e rraskapitur.

“Mami!” Është zëri i vajzës suaj. Unë jam shtatzënë, me të vërtetë do të doja të takoheshe me nipin tënd.
Ajo qan shumë. Anxhele do të donte ta mbante në krahë, ta qetësonte.
Ajo ndjen një dridhje. Ngrihet nga shpirti. E bija bërtet. Shpejt, eja, po qan nëna, nuk ka vdekur.

Angela gjen përsëri shpresën. Ajo përpiqet të shkëpusë zinxhirët që e mbajnë të lidhur. Ajo lëviz një gisht të vogël dhe më pas lëshon një fërshëllimë.
“Unë jam gjallë!” Mjekët janë dyshues, bëjnë kaq shumë analiza. Më në fund e kuptojnë. Ajo ka një sindromë të rrallë neurologjike. Ajo do të duhet të jetojë me të, por ajo mund të jetojë. Udhëtimi është i gjatë. Angela mëson gjithçka nga e para. Pas një viti ajo kthehet në shtëpi. Ajo mezi pret të përqafojë nipin dhe t’i thotë se një lot e ka shpëtuar.