Kjo është Caroline. Ajo jeton në Londër, është 34 vjeç, është mësuese joga. Ajo e do qytetin, blerjet, rregullimin e thonjve.
Ajo ka një jetë ideale, nuk i mungon asgjë.
Është viti 2020 dhe Caroline shkon në Peru me miqtë.
Në televizion flasin për një Coronavirus të caktuar, papritmas fluturimet bllokohen.
Caroline dëshpërohet.
Jeta e saj në Londër e thërret atë.
Ajo dëshiron të kthehet në rutinën e saj, komoditetet e saj.

Në vend të kësaj, çdo mëngjes ajo zgjohet e rrethuar nga insektet, ajo dëgjon majmunët që bërtasin nga dritarja. Ndonjëherë nuk ka ujë, lidhja vjen e shkon, nuk ka nevojë të flasim për blerje.
Ajo nuk mund ta kuptojë se si dikush mund të jetojë kështu.
Nuk ka çfarë të bëjë, shëtit nëpër fshat, bën muhabet me vendasit.
Rómulo është një djalë njëzetvjeçar shumë i sjellshëm.
Ai është një fermer, kultivon kakao, e kalon pjesën më të madhe të kohës në xhungël në mes të askundit.
Ai nuk mund të ishte më ndryshe nga ajo. Megjithatë pastërtia e buzëqeshjes së tij e pushton atë.

Ata e shohin njëri-tjetrin shpesh. Rómulo është i turpshëm, serioz, i sinqertë. Ai i zbulon emrat e insekteve, i lejon majmunët e ta përkëdhelin, i tregon asaj bukuritë e natyrës. Caroline e dëgjonte për orë të tëra, kur është me të nuk ka nevojë për asgjë tjetër. Ajo zgjohet çdo mëngjes me një buzëqeshje, e rrethuar nga insektet e mëngjesit dhe majmunët ulëritës. Rómulo pret jashtë. Ai e përqafon, e puth, i ofron një filxhan çokollatë, gjithçka që ka. Caroline ndihet shumë e pasur.

Pastaj fluturimet rifillojnë. Caroline mund të kthehet në komoditetin e saj, blerjet, thonjtë me ngjyrë.
Ajo fillon të qeshë…
Sot Caroline dhe Rómulo jetojnë në një kasolle të vogël në zemër të xhunglës, duke kultivuar kakao.
Ata e duan njëri-tjetrin.
Caroline duhet të udhëtojë kilometra për të shkuar në qytet dhe për të marrë ushqim, ujë, lidhje interneti. Ka kaq shumë insekte, majmunët nuk e mbyllin gojën për asnjë sekondë.
Caroline është e lumtur.