Ky është Matteo. I lindur në Parma në vitin 2003. Ai e do natyrën, nuk ulet asnjëherë, është një vullkan energjie dhe ëndrrash. Ai ndoqi shkollën e hoteleve, u diplomua dhe donte të bëhej biolog detar. Universiteti i Brisbane e magjeps atë, është në Australi, do të ishte e mrekullueshme të shkoje atje. Sapo u tha, Matteo paketon valixhet dhe largohet. Ai studioi dhe mes kallamishteve dhe shalqinjve ai fiton lejen e qëndrimit, kthehet në Itali në qershor 2023, por largohet me shpejtësi. Një punë e re e pret atë në Brisbane. Muajt kalojnë të qetë.

Është dhjetor. Bie zilja e telefonit. Gjyshi Giovanni ka ndërruar jetë. Matteo është i mërzitur, për herë të parë ndjen distancën. Shkon në plazh, zhytet pranë bregut, ngatërron lotët me ujërat e detit.
Ai sjell një aparat të vogël me vete, dëshiron të filmojë peshkun, të përpiqet të shpërqendrohet. Ai është zhytur në mendimet e tij, ndjen një kërcitje në këmbë. Diçka e tërheq zvarrë në det. Matteo nuk u beson syve. Në këmbën e tij është ngjitur një peshkaqen. Mendon për familjen , shtëpinë … Tek gjyshi.

Ai mbledh gjithë guximin dhe lufton për jetën. I fut duart në nofullat e peshkaqenit, lufton, tundet, lëndohet, derisa arrin t’i hapë ato. Matteo liron këmbën. Ai shkon me vrap në breg, ai arriti t’i shpëtojë atij përbindëshi, por ai humbet litra gjak. Uji përreth bëhet gjithnjë e më i kuq. Matteo ndez videokamerën. I përjetëson ato momente, pastaj mbyll sytë.

Ai i rihap në një shtrat spitalor. Instruktori i tij i notit thirri për ndihmë dhe i qëndronte gjithmonë pranë. Të nesërmen vjen edhe babai i tij. Matteo iu nënshtrua disa herë operacionit, këmba e tij ishte prerë poshtë gjurit. Është një tronditje, por atij nuk i intereson. Ai mund të vazhdojë, të mësojë gjithçka përsëri dhe të fillojë përsëri. Ai është gjallë. Të gjithë thonë se ai ishte trim, se ai është një hero, por ai e di që nuk i bëri të gjitha i vetëm. Ishte dashuria për familjen që e shpëtoi. Dëshira e çmendur që kishte për t’i parë përsëri.