Ky është Davidi. Ai jeton në Boiling Springs, SHBA. Është ora 7 pasdite e 27 shtatorit dhe ai po shkon me makinë për në Johnson City. Vajza e tij Elizabeth do të martohet të nesërmen dhe ai duhet ta shoqërojë atë.
Zakonisht duhen tre orë për të arritur në qytet, por atë mbrëmje është një fatkeqësi. Uragani Helene ka kaluar së fundmi, ka rrugë të bllokuara dhe të përmbytura. Sikur të mos mjaftonte kjo, Davidi gjen të gjitha dritat e kuqe. Pas një pritje të gjatë ai është ende i bllokuar në trafik. Davidi është i dëshpëruar.
Ndalon dy policë. “Ju thoni se do të jem në gjendje të shkoj në Johnson City deri nesër?”
Oficerët tundin kokën.
“E pamundur, radha e makinave është shumë e gjatë, kthehu dhe provo sërish në ditët në vijim.” David lëshon një ulërimë.
“Por vajza ime po martohet!”

Ai e shikon linjën e makinave me acarim. Pastaj godet grushtin në timon. Asnjë stuhi nuk do ta ndalojë atë të marrë Elizabetën në altar. Ai del nga trafiku dhe e lë makinën në fund të rampës së daljes.
Më pas merr një çantë shpine me çantën e rruajtjes, të brendshmet, çorapet, xhamat e erës dhe niset. Rrugët janë të përmbytura, Davidi bën rrugën e tij nëpër mbeturinat, balta e gëlltit deri në gjunjë, por ai ecën hap pas hapi dhe nuk ndalet. Ai eci për dymbëdhjetë orë e gjysmë, duke përshkuar gjithsej 27 milje. Në orën shtatë e tridhjetë të mëngjesit ai mbërrin në qytetin Johnson. Ai është në një rrëmujë, por pas një dushi të këndshëm ndihet pak më mirë. E bën veten të duket mirë, më pas merr vajzën për krahu dhe në orën njëmbëdhjetë e shoqëron përgjatë altarit të kishës.

Davidi ndihet i lodhur, këmbët i dridhen si kurrë më parë. Ai e kupton se është vërtet jashtë formës. Sa kohë ka që kur ke ecur kaq shumë? Ai nuk i tregon askujt për arritjen e tij, por gjatë drekës bën një dolli.
“Për të porsamartuarit, të cilët më dhanë një arsye për të filluar maratonën.”