Kjo është Tereza, jeton në Romë. Ajo humbi nënën e saj kur ishte 9 vjeç dhe u ndje e humbur. Ai rritet duke e mbajtur atë dhimbje për vete. Kur ajo ishte 16 vjeç, një mik i ofroi asaj një të përbashkët..drogën!

Tereza relaksohet, por efekti nuk zgjat shumë, nuk e kënaq. Ajo dëshiron diçka që do ta bëjë atë të zgjasë më shumë.

Ajo i vjedh tezes pilula Xanax, i përzien me alkool dhe hashash. Për pak sa nuk përfundon në koma në shtrat në shtëpi. Babai trembet, Tereza jo.

Ajo vazhdon të marrë fshehurazi droga psikotrope, merr kokainë dhe më pas kalon në ketaminë.

Kur  mbetet pa para, ajo i vjedh babait të saj, duke shitur zinxhirë dhe byzylykë. Është jashtë kontrollit.

Babai i saj është i afërt me të dhe arrin ta bindë të hyjë në komunitet. Terezës nuk i pëlqen të flasë për problemet e saj me të huajt, nuk e duron dot të qëndrojë e mbyllur në atë vend gjithë ditën. Mendimi për drogën është i bezdisshëm. Megjithatë, pak nga pak, ajo pranon të konsultohet me psikologë dhe punonjës socialë.

E kupton që e ka nisur nga trishtimi, dhimbja, mërzia. Dhe ajo e kupton që është me fat, sepse ka ende të gjithë jetën për të filluar nga e para. Në fakt ajo arrin të diplomohet, dhe zbulon pasionin për vizatimin.

Mban skicat e syve, duarve dhe luleve në një dosje. Ajo do të donte të merrte kurse dhe ta bënte atë detyrën e saj.

Por së pari duhet t’i thotë lamtumirë drogës.

Sot Tereza është 19 vjeç. Ajo vazhdon të punojë shumë për veten, familjen dhe nënën e saj. Ajo e di se mund ta bëjë. Pak muaj më parë, gjatë një leje daljeje, ajo po shkonte me makinë për në shtëpinë e gjyshit të saj, kur befas, duke parë nga dritarja, ndjeu dëshirën për të qarë. Ajo po vinte re nuancat e shumta të gjelbërimit në pemët që kalonin para saj dhe u prek. Më parë aijo kurrë nuk kishte pasur një kokë të qartë për të parë ato detaje të çmuara. Ndoshta po shërohet.