Kjo është Valeria dhe jeton në Romë.
Ajo është 33 vjeç,martohet, do të donte një fëmijë dhe pas një viti përpjekjesh, arrin shtatzënia e shumëpritur.
Valeria është mbi hënë, por befas ajo zemër e vogël nuk rreh më. Ajo ka një abort spontan. Mjeku gjinekolog thotë se nuk ka nevojë të bëhet kyretazh.
Një javë më vonë Valeria nuk është mirë. Ajo ka gjakderdhje të rëndë të brendshme. Mjekët arrijnë ta shpëtojnë, por thonë se do ta ketë të vështirë të ketë fëmijë.
E vendosën në një dhomë me një grua që ka lindur së fundmi dhe që mban në krahë foshnjën e porsalindur. Ajo grua kërkon falje.
“Unë do të marr një ndryshim dhome, nuk dua të të jap më dhimbje.” Valeria është mirënjohëse për atë delikatesë.
“Qëndro këtu.”,thotë qjo.

Dëgjimi i asaj klithjeje të vogël e bën atë të vuajë, por në të njëjtën kohë i jep qetësi. Është një britmë e jetës, e dashurisë, e dritës. Ajo nuk dëshiron që humbja e saj të errësojë lumturinë e asaj vajze.
Ajo qan, por duke parë atë të voglin, ajo gëzon. Në ditët në vijim ajo i nënshtrohet një operacioni, më pas i thotë lamtumirë shoqes së dhomës dhe i uron më të mirat. Shumë nga shoqet e Valerisë mbeten shtatzënë, kërkojnë edhe falje. Por Valeria buzëqesh. Ajo gëzon fëmijët e tyre të bukur, ndjen zemrën e saj të mbushur me dashuri dhe shpresë. Ndërkohë vitet kalojnë. Valeria provon fekondimin e asistuar dhe injeksione hormonale, por asgjë nuk funksionon.

Ajo i jep vetes një përpjekje të fundit, pastaj nuk dëshiron të vazhdojë më. Një ditë qeni i saj shtrihet në barkun e saj .
Valeria ka një ndjenjë. Merr testin,ka frikë, pastaj qan nga gëzimi. Sot ajo është nëna e Françeskos, një djali shumë i ëmbël një vjeçar. Valeria pati një shtatzëni të vështirë, rrezikoi ta humbiste disa herë.
Falenderon qiellin çdo ditë dhe falënderon të gjithë ata fëmijë të lindur para tij, të cilët në vend që t’i jepnin dhimbje i dhanë gëzim të sinqertë.