Kjo është Diana dhe është 39 vjeç.
Ajo jeton në Osimo, në rajonin Marche,ka një lidhje shumë të ngushtë me vajzën e saj Aida. Kur mësoi se ajo kishte një sindromë të rrallë, la punën për të kaluar sa më shumë kohë me të. Ato shëtisin nëpër qytet, shpesh shkojnë në breg të detit dhe teksa ecin Diana i përshkruan gjithçka që sheh.

Ngjyra e makinave, forma e ëmbëlsirave në furrë, dridhjet që era lë në lëkurë. Aida i njeh format dhe ngjyrat vetëm me një sy. Diana nuk e di nëse do të jetë në gjendje ta bëjë këtë gjithmonë, prandaj dëshiron që ajo të ketë sa më shumë kujtime nga bota që e rrethon. Ato kanë një marrëdhënie unike, simbiotike. Së pari Diana nuk mund të komunikonte me të,i dhimbte ta shihte ende, të mbyllur në vetvete.

Më pas, falë trajtimeve të bëra në Lega del Filo d’Oro, ajo e vuri re atë të hidhte hapat e parë, të buzëqeshte dhe të hidhërohej. Ajo e dëgjoi atë duke thënë fjalën mami për herë të parë. Dhe ajo mësoi ta kuptonte, të dallonte gjestet e saj dhe ato pak fjalë që ajo thotë.
Kur janë bashkë qeshin, këndojnë, përqafohen. Aida i pëlqen përkëdheljet dhe përqafimet. Çdo mëngjes, pasi babai i saj e lante me puthje, Diana e shoqëron në shkollë. Një shkollë e bërë me porosi për ata që nuk shohin ose dëgjojnë në Qendrën Kombëtare të Ligës së Fijes së Artë.

Ajo e shikon atë duke luajtur me shokët e klasës, duke ndihmuar fëmijët që bien përtokë të ngrihen, t’u afrohen atyre në vështirësi. Vetëm ajo, që sheh pak dhe lëviz me vështirësi. Në ato momente, Diana kujton të gjitha sakrificat që duhej të bënte, lirinë që humbi, frikën e vazhdueshme për të ardhmen. Dhe ajo ndjen një emocion të pabesueshëm. Vajza e saj po e mëson të jetë e fortë, altruiste, të gjejë gjithmonë një notë pozitive. Edhe në një jetë plot vështirësi si e tyre.