Të thuash të vërtetën nuk është gjithmonë një gjë e mirë.
Një strateg karriere shpjegoi pse menaxherët e pandershëm bëjnë shefat më të mirë.

Julian Cole është një trajner strategjie që ofron këshilla për të ndihmuar punëtorët të lundrojnë në botën e egër të politikës së zyrës, një aspekt në dukje i pashmangshëm i çdo vendi pune. Kohët e fundit ai ndau besimin e tij se menaxherët e pandershëm i ndihmojnë ekipet e tyre të kenë sukses më shumë se sa ata të ndershëm.

“Pandershmëria si menaxher është një aset kyç,” tha Cole. “Ju dëshironi të mbroni ekipin tuaj nga të gjitha [shpjegimet] që ndodhin në atë nivel të lartë.”

“Ju dëshironi t’i ekspozoni ngadalë ndaj gjithnjë e më shumë prej tyre, por definitivisht nuk dëshironi të jepni të vërtetën e sinqertë për atë që po ndodh mbi ta,” shpjegoi ai. “Kjo është e mbushur me politikë dhe diçka që nuk do t’i mbajë ata të fokusuar në punën që kanë në dorë.”

Ajo që Cole e quan “pandershmëri” mund të përshkruhet më mirë se ofron një pamje të kufizuar të së vërtetës. Ndërsa ndryshimi i përkufizimit të të qenit i sinqertë mund të duket si një lojë semantike, Cole nuk po flet vërtet për pandershmëri keqdashëse.

Këta menaxherë të pandershëm nuk po gënjejnë anëtarët e ekipit të tyre; ata thjesht nuk po u japin atyre një pamje të pazbutur të asaj që po ndodh rreth tyre në punë. Çdo menaxher ka stilin e vet të udhëheqjes, megjithatë Cole thotë se lloji më i mirë i menaxherit është ai që nuk është i sinqertë gjatë gjithë kohës.

Menaxherët e pandershëm mbrojnë ekipet e tyre duke i mbajtur të fokusuar në rolet e tyre aktuale.

Sipas Cole, mungesa e transparencës nuk është gjithmonë një gjë e keqe, por jo të gjithë janë në bord me këtë vlerësim. Siç vuri në dukje një person në seksionin e komenteve, politikat e zyrës priren të valëzohen nga jashtë, edhe nëse një menaxher beson se ata po mbrojnë ekipin e tyre.