Ky është Daniele,ai jeton në Tivoli, Lazio dhe ështënjë fëmijë.
Ai luan me të qenit prift, reciton meshën dhe i thotë të ëmës:”Mami, dua të bëhem prift!”Pastaj koha kalon, ajo frazë mbetet një kujtim i largët. Jeta e tij është e mbushur me angazhime. Daniele ka një të dashur, është gati të diplomohet në Klasikë dhe është një atlet për Fiamme Gialle. Por atij i mungon diçka. Është viti 2011. Gjërat nuk po shkojnë mirë me të dashurën e tij, edhe në sport ai pëson zhgënjime. Janë plagë që digjen. Danieli lutet, pyet Zotin se si ta mbushë atë boshllëk që ndjen brenda.

Lexon një varg nga Bibla. Gjërat e dukshme janë kalimtare, gjërat e padukshme janë të përjetshme. Daniele ndjen një dridhje. Papritur gjithçka bëhet e qartë. Ai bëhet dhjak, pastaj prift në zonën e Guidonias. Ai përplaset me një realitet të degraduar. Sheshe të trafikut të drogës, shtëpi të rrënuara. Ai njeh të rinj dhe fëmijë që rriten në braktisje dhe dhunë. Vështrimet e tyre të pafajshme tashmë janë plot urrejtje ndaj jetës. Daniele përvesh mëngët. Ai e mban Kishën gjithmonë të hapur për të gjithë, duke mirëpritur të rritur dhe fëmijë. Organizon aktivitete, kampe verore shkollore, një shfaqje për të ndihmuar fëmijët të zbulojnë talentet e tyre.

Hapet një shkollë futbolli falas, si dhe minivolejboll. I mëson fëmijëve himnin italian, respektin ndaj institucioneve, ligjshmërinë dhe natyrën. Don Daniele u thotë të rinjve të mos dorëzohen para mentalitetit kriminal. Për të denoncuar abuzimin, për t’u bashkuar kundër së keqes. Kisha e tij ishte bosh në fillim, sot Don Daniele thotë meshën para një turme njerëzish. Dhe më pas, të gjithë së bashku shkojnë të luajnë futboll.