Vetmia dhe armiqësia kanë shumë të përbashkëta. Vetmia na bën të ndihemi të shkëputur emocionalisht ose shoqërisht nga njerëzit përreth nesh dhe të besojmë se ata nuk kujdesen për ne aq sa bëjnë në të vërtetë.
Ky shtrembërim perceptues na bën të hezitojmë dhe të tërhiqemi. Armiqësia përfshin një tendencë për t’i perceptuar të tjerët si të pabesueshëm ose të dëmshëm dhe gjithashtu mund të çojë në tërheqje nga të tjerët.

Por si ndërveprojnë këto konstruksione të armiqësisë dhe vetmisë?
Të vetmuarit rrëshqasin drejt një mendësie armiqësore

Një studim i ri ekzaminoi pyetjen duke parë një kampion të madh të të rriturve të moshuar (edhe pse besoj se gjetjet vlejnë për njerëzit e të gjitha moshave). Studiuesit zbuluan se vetmia ishte një parashikues i rëndësishëm i armiqësisë.

Në të vërtetë, vetmia krijon një gjendje mendore që shkakton hipervigjilencë ndaj të tjerëve, si dhe një tendencë për t’u larguar prej tyre. Kjo ndodh sepse dobësia emocionale që ndiejmë na bën kaq të frikësuar nga refuzimi i mëtejshëm, ne fillojmë t’i shohim të tjerët si potencialisht të dëmshëm – ata pritet të na refuzojnë – gjë që na vendos plotësisht në një mentalitet armiqësor.

Forcimi i mëtejshëm i një mendësie armiqësore është përfitimi dytësor që mund të përfitojmë prej tij. Duke i perceptuar të tjerët si të pabesueshëm dhe të dëmshëm, ne mund ta justifikojmë vetminë tonë si ‘fajin e tyre’ dhe jo si pasqyrim të mangësive ose padenjësisë sonë.
Me pak fjalë, vetmia ngjall dhimbje emocionale dhe dobësi, si dhe një ndjenjë themelore zhgënjimi tek njerëzit përreth nesh, të cilët na kanë “lejuar” të bëhemi të vetmuar. Kjo mund të na bëjë të ndihemi më armiqësorë ndaj të tjerëve dhe t’i bëjë ata të hezitojnë të angazhohen me ne pikërisht në kohën kur ne jemi të dëshpëruar për të thelluar lidhjet tona emocionale dhe sociale me ta.