Kjo është Jennifer,ajo jeton në Teksas, Shtetet e Bashkuara.

Ajo është e martuar dhe ka një djalë. Ai quhet Sammy dhe është 16 vjeç. Ai ndan me të pasionin për ngjitjen. Një ditë ata shkojnë në palestër së bashku.

Sammy ngjitet në mur, ai është pothuajse në majë,por ai papritur bllokohet dhe bie zilja e alarmit.

Jennifer mendon se është një shaka, por djali i saj është i varur në litar, i pafuqishëm, duket pa ndjenja. “Ule poshte!”-bërtet ajo

E shtrinë në tokë. Sammy është i zbehtë. Jennifer ia merr dorën. I dashuri im, të lutem hapi sytë. Ndihma po vjen.

Ata flasin për një atak në zemër, fillojnë masazh kardiak. Një dy tre. Përsëri. Jennifer sheh një jetë kujtimesh të ndezura para saj. Aroma e djalit të tij, buzëqeshja, flokët e shprishur në mëngjes. Papritmas ai vjen në vete. Ai shikon orën. Ka kaluar një orë. Pse fëmija im nuk i hap sytë? Jennifer ndihet sikur po shkon larg. Qan, bërtet, lutet.

Koha vazhdon të kalojë. Jennifer mbetet e ngjitur në dysheme. Dy orë. Mjeku ndalon, ngre kokën. Ai ka lot në sy. Zonjë, më falni, nuk ka mbetur asgjë për të bërë. Jennifer është e ngurtësuar. Ajo rijeton momentin më të keq të jetës së saj sepse vite më parë ajo humbi djalin tjetër për të njëjtën arsye.

Nuk mund të ndodhë më. Mjekët duan ta heqin trupin. Jennifer e mban Sammy-n e saj.

I përkëdhel fytyrën, e puth, i flet. Dashuria ime, të lutem mos u largo, kthehu te nëna jote. Ajo nuk mundet, nuk mund të shkëputet prej tij.

Papritur ajo dëgjon diçka. Pak ajër në qafën tuaj. Një frymë jete. Trupi i Semit dridhet, dridhet. Ai hap sytë. Mami, më thirre? Ja ku jam.

Heshtja bie në palestër, pastaj dëgjohen britma gëzimi. Mjekët nuk kanë parë kurrë diçka të tillë. Ata kërkojnë një shpjegim, flasin për një mrekulli. Jennifer ka sy vetëm për Sammy-n e saj. Sido që të ishte, nuk ka rëndësi. Djali i saj është gjallë.