Kjo është Serena dhe jeton në Campi Bisenzio, Toscana. Ajo është një fëmijë i vetëm. Babai pi dhe i zgjat duart,Serena mbulon veshët, por ende dëgjon nënën e saj duke qarë.
Disa mbrëmje fle me gjyshen, ose me një shok.
Ajo merr frymë, por ka frikë të mos e lërë vetëm nënën e tij.
Ajo i ka zili shokët e saj, familjet e tyre normale. Është viti 1985. Babai i Serenës hyn në një komunitet, pushon së piri, bëhet president i një shoqate që ndihmon alkoolistët. Ai dëshiron të korrigjohet, të kompensojë kohën e humbur.

Serena është 17 vjeç. Ajo nuk ka kohë të mësohet me lumturinë e saj të sapogjetur përpara se babai i saj të sëmuret dhe të vdesë. Dhe e shkatërruar, e zemëruar,ajo duhet të nxjerrë jashtë inatin që ka brenda. Ajo ia nxjerr nënës së saj dhe e qorton atë për dhimbjen, frikën, netët e kaluara duke qarë.

Marrëdhënia konsumohet, prishet. Serena shkon në punë, takon një djalë, strehohet në dashuri.
Lindin dy vajza. Ajo shpreson se ka gjetur stabilitetin që po kërkonte. Bashkëshorti sëmuret, ka keqkuptime, probleme ekonomike. Martesa shembet. Serena humbet punën e saj. Ajo e gjen veten të mbytur nga faturat, borxhet, problemet.

Ajo jeton me bamirësi, u jep gjithçka vajzave të saj, përpiqet t’ia dalë.
Është viti 2023. Serena është e lodhur, do të donte t’i jepte fund. Bie zilja e telefonit. Është nëna e saj,ajo është sëmurë.

“Unë kam nevojë për ty vajza ime.” Serena mezi priste të dëgjonte sërish atë zërin e dashur. Ajo donte t’i kërkonte falje, por i vinte shumë turp dhe sa më shumë që priste, aq më e vështirë ishte. Ajo menjëherë vrapon te nëna e saj.
Ajo e shikon në sy, do të donte t’i tregonte asaj botën. Gruaja buzëqesh..

“E di, bija ime, edhe unë të dua.”-i thotë e ëma. Serena mban atë grua të mrekullueshme në krahë dhe e lë veten të përqafohet si një fëmijë. Diçka brenda saj shkrihet. Ajo ndihet shumë e fortë. Ajo kujdeset për vajzat e saj, nënën e saj, ajo dëshiron të lëkundë botën.

Është shkurt. Anna Maria largohet, e përqafuar nga dashuria e mbesave dhe vajzës së saj. Serena është e shkatërruar. Këmbët dridhen, plagët digjen. Por ajo mbetet në këmbë. E ëma e mbron nga lart. Dhe kjo do t’i japë asaj forcë për të filluar përsëri.